Mendelssohn Symfonie nr. 4 in A majeur 'Italiaans', op. 90

De Symfonie nr. 4 in A majeur, Op. 90, algemeen bekend als de Italiaans, is een orkestrale symfonie van Felix Mendelssohn. De Italiaanse symfonie werd voltooid in Berlijn, 13 maart 1833, als reactie op een uitnodiging voor een symfonie van de London (nu Royal) Philharmonic Society; hij dirigeerde het eerste optreden zelf in Londen op 13 mei 1833 tijdens een concert van de London Philharmonic Society. Het succes van de symfonie en de populariteit van Mendelssohn beïnvloedden de loop van de Britse muziek voor de rest van de eeuw. Mendelssohn bleef echter ontevreden over de compositie, wat hem, zo zei hij, enkele van de bitterste momenten uit zijn carrière kostte; hij herzag het in 1834 en was zelfs van plan alternatieve versies van het tweede, derde en vierde deel te schrijven. Hij publiceerde de symfonie nooit en verscheen pas in 1851 in druk; daarom wordt hij genummerd als zijn nr. 4, hoewel het in feite het derde was in volgorde van compositie. Het stuk is gescoord voor 2 fluiten, 2 hobo's, 2 klarinetten, 2 fagotten, 2 hoorns, 2 trompetten, pauken en strijkers. Het bestaat uit vier delen. Het is een van de eerste grote werken met meerdere bewegingen die begint in majeur en eindigt in de tonica mineur. Een ander voorbeeld is Brahms' eerste pianotrio. Een typisch optreden duurt ongeveer een half uur.