Haydn De schepping, Hob. XXI:2

De schepping (Die Schöpfung) is een oratorium geschreven tussen 1796 en 1798 door Joseph Haydn, en door velen beschouwd als zijn meesterwerk. Het toont en viert de schepping van de wereld zoals beschreven in het bijbelboek Genesis en in Paradise Lost. Het is gescoord voor sopraan-, tenor- en bassolisten (die de aartsengelen Gabriël, Uriel en Raphael vertegenwoordigen), koor en een symfonisch orkest, en is opgebouwd uit drie delen. Er wordt gezegd dat Haydn tot het schrijven van dit stuk werd geïnspireerd toen hij tijdens zijn bezoeken aan Engeland oratoria van Händel hoorde, uitgevoerd door grote krachten. Het is waarschijnlijk dat Haydn wilde proberen resultaten van vergelijkbaar gewicht te bereiken door de volwassen klassieke stijl toe te passen. Het libretto is gebaseerd op Genesis, de Psalmen en Milton's Paradise Lost. Na een privéoptreden binnenshuis (dat niettemin een grote menigte buiten het gebouw trok) vond het eerste openbare optreden plaats in het Weense Burgtheater in 1799. The Creation is ingesteld voor drie vocale solisten (sopraan, tenor en bas, met een incidentele solo voor alt in de finale), vierstemmig koor (sopraan, alt, tenor, bas) en een groot klassiek orkest bestaande uit 3 fluiten, 2 hobo's, 2 klarinetten, 2 fagotten, contrafagot, 2 hoorns, 2 trompetten, alt-, tenor- en bastrombones, pauken en de gebruikelijke strijkerssecties van eerste en tweede violen, altviolen, cello's en contrabassen. Voor de recitatieven wordt ook een klavecimbel of fortepiano gebruikt. Er lijkt weinig twijfel over te bestaan ​​dat Haydn een groots geluid (naar de maatstaf van zijn tijd) voor zijn werk wilde. Tussen de privépremières voor edelen en de publieke première in 1799 voegde Haydn extra instrumentale partijen aan het werk toe. De krachten voor de publieke première telden ongeveer 120 instrumentalisten en 60 zangers. Een typisch optreden duurt ongeveer een uur en 45 minuten.