Elgar Salut d'amour, Op. 12

Sir Edward Elgar schreef Salut d'Amour, op. 12, in 1888. Oorspronkelijk bedacht hij het werk voor viool en piano en noemde het Liebesgruss ('Liefdesgroet'), vanwege de vloeiende Duitse taal van zijn verloofde. Hij presenteerde het haar als zijn verlovingscadeau. De opdracht op de partituur is in het Frans geschreven: "à Carice" (een slimme combinatie van de naam van Elgar's vrouw, Caroline Alice, en de naam die aan hun dochter zou worden gegeven). Schott & Co. publiceerde het werk, dat aanvankelijk slecht verkocht. De uitgevers veranderden vervolgens de naam in Salut d'Amour, waarbij Liebesgruss als ondertitel werd behouden en Elgars naam werd gestileerd als Ed. Elgar. Deze beweging hielp de partituur in heel Europa te verkopen. De eerste uitvoering van het werk vond plaats in de orkestversie in 1889. Sindsdien is het een favoriet in Elgars repertoire geworden en heeft het een groot aantal versies en soortgelijke stukken geïnspireerd.