Beethoven Symfonia nr 1 C-dur op. 21

I Symfonia C op. 21, poświęcony był baronowi Gottfriedowi van Swietenowi, dawnemu patronowi kompozytora. Utwór miał premierę w 1800 roku i ukazał się rok później. Utwór ten wyraźnie zawdzięcza poprzednikom Beethovena, zwłaszcza Haydnowi i Mozartowi, niemniej jednak posiada cechy, które wyróżniają go jako dzieło Beethovena, w szczególności częste użycie sforzandi i znaczące, niezależne użycie instrumentów dętych. Premiera, podczas której zaprezentowano dzieła Handla i Mozarta, była zapowiedzią Wiednia talentu Beethovena. Symfonia przeznaczona jest na 2 flety, 2 oboje, 2 klarnety w tonacji C (zazwyczaj przejmowane przez instrumenty w tonacji B), 2 fagoty, 2 rogi w tonacji C i F, 2 trąbki w C, kotły i smyczki. Forma muzyczna jest zgodna z utrwaloną tradycją kompozytorską. Treść muzyczna, instrumentacja i tempa są niezwykłe, jeśli nie rewolucyjne, jeśli chodzi o wykorzystanie dzieła symfonicznego czasów Beethovena.