Schumann Etiudy symfoniczne op. 13

Etiudy symfoniczne (po francusku: Études Symphoniques), op. 13, to zbiór etiud fortepianowych opublikowanych przez Roberta Schumanna w 1837 roku. Temat, według którego zostały wykonane, został przesłany Schummanowi przez barona von Frickena, opiekuna Ernestine von Fricker, niegdyś narzeczonej Schumanna. Ostatnia, dwunasta, opublikowana etiuda była wariacją na temat z Romance Du stolzes England freue dich, z opery Der Templer und die Jüdin Heinricha Marschnera, opartej na Ivanhoe Sir Waltera Scotta (w hołdzie dla angielskiego przyjaciela Schumanna, Williama Sterndale’a Bennetta). W tej etiudzie czasami na krótko pojawia się wcześniejszy temat Frickena. Spora część tych Etiud została pomyślana jako wariacje, dlatego piętnaście lat później w drugiej edycji dzieła usunięto z zestawu utwory, które nie odpowiadały formie wariacyjnej. Wprowadzono również pewne poprawki w pisaniu na fortepian. Wysoce wirtuozowskie wymagania pisarstwa fortepianowego często mają na celu nie tylko efekt, ale także wyjaśnienie złożoności polifonicznej i głębsze zagłębienie się w eksperymenty na klawiaturze. Etiudy uznawane są za jedno z najtrudniejszych dzieł na fortepian Schumanna (wraz z jego Fantazją C) i w całej literaturze fortepianowej. Po ponownym wydaniu zbioru w 1890 r. Johannes Brahms przywrócił pięć wariacji wyciętych przez Schumanna. Są one obecnie często odtwarzane, ale pozycje w cyklu, które różnią się nieco w zależności od występu; obecnie istnieje dwanaście odmian i pięć tak zwanych odmian „pośmiertnych”, które istnieją jako uzupełnienie.