Brahms I Symfonia c-moll op. 68

I Symfonia c-moll op. 68 Johannesa Brahmsa po raz pierwszy wykonano w 1876 roku pod dyrekcją Felixa Otto Dessoffa, przyjaciela kompozytora. Ukończenie Symfonii zajęło Brahmsowi co najmniej 14 lat, a pierwsze szkice datowano na rok 1862. Długi okres powstania symfonii można przypisać dwóm czynnikom: z jednej strony samokrytycznej drobiazgowości Brahmsa, która doprowadziła go do zniszczenia wielu jego wczesnych dzieł, a z drugiej strony oczekiwaniu przyjaciół Brahmsa i publiczności, że Brahms będzie kontynuował „dziedzictwo Beethovena” i stworzył dzieło symfonia o odpowiedniej godności i zasięgu intelektualnym - oczekiwanie, którego Brahms czuł, że nie będzie mógł łatwo spełnić ze względu na monumentalną reputację Beethovena. Utwór składa się z typowych czterech części, rozpisanych na dwa flety, dwa oboje, dwa klarnety, dwa fagoty, kontrafagot, cztery rogi, dwie trąbki, trzy puzony, kotły i smyczki. Typowy występ trwa około 45–50 minut.