Schubert Schwanengesang, D. 957

Schwanengesang (Śpiew łabędzi) D. 957 to tytuł pośmiertnego zbioru pieśni F. Schuberta. Nazwany przez pierwszego wydawcę Tobiasa Haslingera, prawdopodobnie chcąc przedstawić go światu jako ostateczny muzyczny testament Schuberta. W przeciwieństwie do wcześniejszych Die schöne Müllerin i Winterreise zawiera scenerie trzech poetów, Ludwiga Rellstaba (1799–1860), Heinricha Heinego (1797–1856) i Johanna Gabriela Seidla (1804–1875). Schwanengesang  został skomponowany w 1828 i 1828 r. ukazało się w 1829 roku, zaledwie kilka miesięcy po śmierci kompozytora 19 listopada 1828 roku. W oryginalnym rękopisie trzymanym w ręku Schuberta pierwszych 13 pieśni zostało przepisanych za jednym razem, na kolejnych stronach rękopisu, w standardowej kolejności wykonania. Wszystkie tytuły piosenek pochodzą od Schuberta, ponieważ Heine nie nadał nazw wierszom. Franz Liszt dokonał później transkrypcji tych pieśni na fortepian solo. Schubert skomponował także muzykę do wiersza Johanna Senna pt. „Schwanengesang D. 744” Johanna Senna, niezwiązanego z tym zbiorem. Oryginalne nazwy utworów i ich typowe tłumaczenia to:

1. Liebesbotschaft (Przesłanie miłości)
2. Kriegers Ahnung (złe przeczucia wojownika)
3. Frühlingssehnsucht (Tęsknota na wiosnę)
4. Ständchen (Serenada)
5. Aufenthalt (miejsce zamieszkania)
6. In der Ferne (W oddali)
7. Abschied (Pożegnanie)
8. Atlas (Atlas)
9. Ihr Bild (jej zdjęcie)
10. Das Fischermädchen (Dziewica rybaka)
11. Die Stadt (miasto)
12. Am Meer (Nad morzem)
13. Der Doppelgänger (sobowtór)
14. Die Taubenpost (także D. 965a, Poczta gołębiowa)