Beethoven Strijkkwartet nr. 14 in cis mineur, op. 131

Het strijkkwartet nr. 14 in C♯ mineur, op. 131 van Ludwig van Beethoven werd voltooid in 1826. (Het is eigenlijk zijn vijftiende kwartet in volgorde van compositie.) Het duurt ongeveer 40 minuten en bestaat uit zeven delen die zonder pauze moeten worden gespeeld, als volgt. Dit werk, opgedragen aan baron Joseph von Stutterheim, was Beethovens favoriet uit de late kwartetten. Er wordt geciteerd dat hij tegen een vriend opmerkte dat hij "een nieuwe manier van schrijven van stukken zou vinden en, godzijdank, minder gebrek aan verbeeldingskracht dan voorheen". Het is de laatste compositie van een drietal grote werken, geschreven in de volgorde 132, 130 met het einde van de Große Fuge, 131. Het werk werd opgedragen aan Von Stutterheim als een gebaar van dankbaarheid voor het opnemen van zijn neef Karl in het leger na een mislukte zelfmoordpoging in 1826. Er wordt gezegd dat Schubert bij het luisteren naar een uitvoering van dit kwartet opmerkte: "Hierna, wat blijft er voor ons over om te schrijven?". Samen met Op. 127 noemde Robert Schumann deze kwartetten '..de grootsheid waarvan geen woorden kunnen uitdrukken'. Het kwartet Op. 131 is beschreven als een monumentaal staaltje van integratie en als een van Beethovens meest ongrijpbare werken. Er is vanaf zeer vroeg na de oprichting uitgebreid over geschreven, van Karl Holz, de tweede violist van het Schuppanzigh-kwartet, tot Richard Wagner, tot hedendaagse musicologen van vandaag. Het stuk was te zien in de plot van de film A Late Quartet uit 2012.