Beethoven Kwartet smyczkowy nr 14 cis-moll op. 131

Kwartet smyczkowy nr 14 C♯-moll op. 131 Ludwiga van Beethovena został ukończony w 1826 r. (w kolejności komponowania jest to właściwie jego piętnasty kwartet). Trwający około 40 minut składa się z siedmiu części, które należy wykonać bez przerwy, w następujący sposób. Utwór ten, dedykowany baronowi Josephowi von Stutterheimowi, był ulubieńcem Beethovena z późnych kwartetów. Cytuje się, jak powiedział przyjacielowi, że znalazłby „nowy sposób pisania częściowego i, dzięki Bogu, mniejszy brak wyobraźni niż wcześniej”. Jest to ostatnie dzieło z trzech wielkich dzieł, napisane w kolejności 132, 130, zakończone Große Fuge, 131. Utwór zadedykowano von Stutterheimowi w geście wdzięczności za przyjęcie do wojska jego siostrzeńca Karla po nieudanej próbie samobójczej w 1826 roku. Mówi się, że po wysłuchaniu występu tego kwartetu Schubert zauważył: „Po cóż nam pozostaje do napisania?”. Wraz z op. 127 Robert Schumann nazwał te kwartety „...wielkością, której żadne słowa nie są w stanie wyrazić”. Kwartet op. 131 został opisany jako monumentalny wyczyn integracji i jedno z najbardziej nieuchwytnych dzieł Beethovena. Pisano o nim obszernie już od samego początku po jego powstaniu, od Karla Holza, drugiego skrzypka kwartetu Schuppanzigh, po Richarda Wagnera, dla współczesnych muzykologów. Utwór znalazł się w fabule filmu „Późny kwartet” z 2012 roku.